Tworzywa do kontaktu z żywnością: co naprawdę oznacza „certyfikat"

Ramy prawne w pigułce

W Unii Europejskiej materiały przeznaczone do kontaktu z żywnością reguluje przede wszystkim rozporządzenie (WE) nr 1935/2004 (zasada ogólna: materiał nie może uwalniać do żywności substancji w ilościach zagrażających zdrowiu lub zmieniających jej cechy) oraz - dla tworzyw sztucznych - rozporządzenie (UE) nr 10/2011, które określa listę dozwolonych substancji, limity migracji globalnej i specyficznej oraz zasady badań. Dodatkowo rozporządzenie (WE) nr 2023/2006 wymaga dobrej praktyki produkcyjnej (GMP) w całym łańcuchu.

„Certyfikat" to potocznie - formalnie: deklaracja zgodności

Kluczowym dokumentem w obrocie B2B jest deklaracja zgodności (Declaration of Compliance, DoC), którą dostawca tworzywa wystawia na podstawie składu materiału i badań migracji. Kupując surowiec „spożywczy", masz prawo oczekiwać DoC odnoszącej się do konkretnego gatunku materiału, z określeniem warunków stosowania (rodzaje żywności, temperatury, czas kontaktu), na które badania zostały wykonane.

Recyklat a kontakt z żywnością

Tu zasady są istotnie ostrzejsze: tworzywa z recyklingu do kontaktu z żywnością obejmuje rozporządzenie (UE) 2022/1616, które wymaga stosowania odpowiedniej, autoryzowanej technologii recyklingu. W praktyce rynkowej dotyczy to dziś głównie rPET z obiegu butelkowego. Ogólny regranulat pokonsumencki bez takiej ścieżki nie jest materiałem do kontaktu z żywnością, niezależnie od zapewnień sprzedawcy.

O co pytać dostawcę

• O deklarację zgodności dla konkretnego gatunku i partii - nie ogólny folder producenta.

• O warunki stosowania objęte badaniami (typ żywności, temperatura, czas).

• Przy recyklacie - o podstawę prawną i technologię (autoryzacja wg 2022/1616).

• O zachowanie identyfikowalności partii (traceability) w dostawach.

Artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.